DST 11-1-2008

Het gesprek met Nico gister over ons project over stageverslagen van studenten van de Reinwardt heeft mij toch wel verrast. De kritiek was dat dit project te weinig persoonlijk was en te veel ‘praktisch’. Maar hoe zit het dan met die audiotours van Antenna Audio? Eerlijk gezegd vind ik dat nog minder Digital Story Telling. Ja, er worden met die audiotours verhalen over objecten verteld (en soms inderdaad door persoonlijkheden met een persoonlijke visie).

Dat project bij de Reinwardt is juist erg persoonlijk: het idee was niet wat vind je van pietje of keesje. Nee, wat waren je verwachtingen, persoonlijke ervaringen, wil je dit in de toekomst ook, etc. Dit lijkt me een stuk ‘persoonlijker’ dan een verhaal van Jeroen Krabbé die uitgebreid is ingelicht met kunsthistorische info. Of  is dan zeer DST het verhaal van Brigitte Kaandorp? Sorry hoor maar dat ‘geneuzel’ zit ik niet op te wachten…

In ieder geval: wij hebben besloten om ons project niet af te ronden door tijdgebrek en daar ben ik het volkomen mee eens.

Ik ga broeden op een ander project en daar heb ik erg veel zin in. Ik denk aan een soort format dat je kunt gebruiken voor het interviewen van ouders/grootouders. Uitdenken hoe doe je dat aangezien dit zo lastig kan zijn door de geringe afstand. Of het interviewen van mensen op afstand. Ik heb zelf een tante in Nieuw Zeeland die ik dolgraag wil interviewen omdat zij me als enige kan vertellen over het Indische verleden van mijn familie (aangezien mijn moeder niet meer leeft).

Ook zit ik te denken aan mijn eigen buurt in Amsterdam: Sarphatipark. Hoe kan je meer saamhorigheid creëren? Ik dacht er aan om de geschiedenis van een straat en de huizen en hun bewoners uit te zoeken. Wanneer mensen meer weten over hun buurt en de mensen van vroeger zijn ze wellicht ook meer geïnteresseerd in mensen die er nu wonen: je deelt de geschiedenis.

We gaan verder denken….

2008!

Ja, het nieuwe jaar is alweer begonnen. En om goed te beginnen gelijk maar een nieuw stukje in mijn weblog… Wel nog even oud nieuws: het bezoek aan de Waag Society. Ik ben bijzonder enthousiast over de projecten die ze daar doen. Het leuke aan hun projecten vind ik dat er een concrete vraag is uit het veld. En zodra je inspeelt op een vraag, is de kans dat het succesvol wordt ook veel groter lijkt mij.

Ik heb het al eerder geschreven: er zijn zoveel ontzettend goede initiatieven, maar de kans dat ze gaan werken (of blijven werken) in de praktijk, is niet zo heel groot (door de overvloed aan informatie op het internet).

Ik ben vast van plan om een keer te gaan praten bij de Waag, of er niet een mogelijkheid is dat ik aan een project ga meewerken (liefst natuurlijk betaald maar anders als een stage o.i.d.).

Ons eigen project schiet nog niet zo op…. (Maar ik heb wel al heel veel geleerd en nieuwe ideeën voor de toekomst opgedaan… , dus wees niet teleurgesteld hoor, Nico)

DEN congres

Vorige week twee dagen congres in Rotterdam van Digitaal Erfgoed Nederland: ik vond het zeer inspirerend en soms ook wel verwarrend. Na de colleges over e-cultuur wist ik het precies: zo moeten erfgoedinstellingen voort met digitaliseren en e-cultuur.

Er werd daar een plan gepresenteerd van een consortium van tien erfgoedpartners Collectie Nederlands Erfgoed: Digitaal! http://www.nederlandserfgoeddigitaal.nl/collectie.html

Het idee is dat toonaangevende collecties van deze instellingen worden gedigitaliseerd waarbij als criteria gelden dat er bijvoorbeeld een relatie is met de Canon van Nederland, dat het materiaal kwetsbaar is, dat er mogelijkheden zijn voor het onderwijs, etc. Gezamenlijk digitaliseren betekent het kunnen leggen van dwarsverbanden, en zo kan het erfgoed in een context worden gepresenteerd.

Het plan is onderbouwd met een onderzoeksrapport naar de baten van deze digitalisering: ik denk dat het heel goed is om deze baten in kaart gebracht te hebben (daar vraagt de politiek om). De vergelijking van de kosten van het geheel met bijvoorbeeld de kosten van bijvoorbeeld de Betuwelijn (ik geloof 500 meter Betuwelijn o.i.d.).

Ik ben heel benieuwd of de politiek dit project gaat financieren en hoe de talloze andere instellingen, die niet bij die tien horen, hier dan op kunnen gaan aansluiten.

Zeer verhelderend was een workshop van het bedrijf Valsplat dat onderzoek doet naar usability: kijk naar je gebruikers en is de interface wel duidelijk? De net gelanceerde website Watwaswaar.nl werd live uitgeprobeerd: een voorbeeld van een website waar de gebruiker absoluut niet mee uit de voeten kan.

Het verhaal van Ludger Smit van het Stadsarchief was ook zeer inspirerend: over het Stadsarchief en hun nieuwe onderkomen en de enorme kansen die de verhuizing heeft gebracht (en dat de bezoekerscijfers van het Stadsarchief alle verwachtingen overstijgt). ‘Zoek jezelf’, het thema van het congres, is daar geslaagd.

Ik vond het congres zeer de moeite, zoveel goede lezingen gehoord en kundige mensen gesproken. Volgend jaar weer.

4-12-2007

Tussen het cadeau’s inpakken door, toch nog wat slimme dingen zeggen… lastig hoor.

Ik was toch wel verrast door het hele verhaal van Mila achter het Geheugen van Oost: we hadden het al zo vaak gezien en er over gehoord. Vooral het feit dat conservatoren het nut er eerst niet van inzagen maar  nu wel, vond ik zeer bemoedigend. Er is dus nog wel hoop voor goede projecten.

Alhoewel soms me de moed in de schoenen zakt. Vorige week was ik bij een vergadering van het Koninklijk Oudheidkundig Genootschap (KOG) over de ontsluiting van de collectie. Dit Genootschap is nauw verbonden met het Rijksmuseum en heeft een uitgebreide verzameling prenten, tekeningen en kunstnijverheid, etc. Nu wil het KOG overgaan tot ontsluiten aangezien er grote achterstanden zijn. Als doelstelling werd op die vergadering geopperd dat de gehele ontsluiting werd gedaan om de administratie op orde te krijgen. Er viel geen woord over het doel t.o.v. het publiek, mogelijkheden voor internet of andere voortschrijdende inzichten. Natuurlijk ben ik daar op ingegaan, met de colleges van Gerdie nog vers in het achterhoofd. Helaas was de voorzitter niet te vermurwen en ging ze met dit plan de boer op om subsidie te krijgen. Ik ben heeeel benieuwd of dat gaat lukken. Eigenlijk zou ik een heel goed en publieksgericht plan willen schrijven, maar helaas de tijd daarvoor ontbreekt.

Ik vond het project, geiniteerd door Herman de Boer van het Museum van Volkenkunde te Leiden, bijzonder inspirerend. Tijdens het gastcollege DST vertelde hij erover.

De achterliggende gedachte van zijn project is het idee dat grootouders beter geinterviewd kunnen worden door kleinkinderen dan door hun eigen kinderen. De gesprekken zijn opener, directer en minder beladen door ouder-kind-emoties. Voor zijn project heeft hij een soort tent gebouwd met een tafel, een videoscherm en een scan waarmee foto's op het scherm kunnen worden geprojecteerd. De getoonde films, foto's zijn een aanknopingspunt voor vragen en verhalen: zodoende krijg je een zeer interessant gesprek. De doelgroep bij  Volkenkunde zijn mensen met een Indisch verleden: de getoonde beelden geven een overzicht van de Indische geschiedenis.

Enigszins teleurgesteld was ik toen ik na afloop hoorde dat Herman hetzelfde verhaal een paar jaar geleden ook heeft verteld. Bij mij kwam gelijk de vraag: hoe levensvatbaar is dit project?

De interviews zijn voor Volkenkunde thans grotendeels uitsluitend bestemd voor de geinterviewde mensen: zij krijgen een DVD mee naar huis met het interview. Slechts incidenteel worden fragmenten gebruikt voor tentoonstellingen.

Ikzelf zou de interviews samenbrengen in een database en ontsluiten met trefwoorden (om het belang te vergroten voor eventuele subsidiegevers/instellingen). De database zou dan raadpleegbaar kunnen zijn via internet (maar dan wel met een registratieformulier om privacy/voorwaarden te waarborgen, net als het KITLV doet met de Indische interviews).

Ik was bijzonder geinteresseerd in de instellingen die mogelijk interesse hadden voor 'Herman's tent': het lijkt me zeer uitdagend om zo'n project ergens anders van de grond te krijgen, dus wie weet, ga ik daar nog achteraan...

Het project sprak mij bijzonder aan omdat ik vantevoren als DST-project zat te denken aan een format voor het vergemakkelijken van het interviewen van familieleden. Ikzelf zou ook nog zoveel willen weten (voor het te laat is...)  maar ik vind het lastig hoe je dit zou moeten aanpakken (misschien juist door de geringe afstand).

Ons groepje (Welmer, Annet en ik) gaan als DST-project het idee van Annet uitwerken: een platform voor stage-ervaringen op het intranet van de Reinwardt-academie. We willen dan wel dat het verslag doen een verplicht onderdeel wordt van de afronding van de stage.

Aangezien dit project functioneel is en gericht hebben we met dit initiatief veel kans van slagen. De doelgroep: studenten die stage moeten lopen, is gemakkelijk te bereiken.

We vonden dit het grootste probleem bij DST-projecten: wie is nu werkelijk geinteresseerd in die verhalen. Bij zo'n stage-platform hebben we dat probleem in ieder geval niet.

Op deze weblog (hopelijk) zo min mogelijk oninteressant 'geneuzel', maar to the point: hoe sta ik tegenover Digital Story Telling en welke mogelijkheden zie ik?

Mijn verwachtingen zijn hoog gespannen. Ik ben enorm gefascineerd door het fenoneem Digital Story Telling (voortaan afgekort als DST). Sinds het voorjaar ben ik betrokken bij het project www.levendeherinneringen.nl. De stichting met de gelijknamige naam heeft subsidie gekregen van Het Gebaar (een tegemoetkoming van de overheid aan de Indische gemeenschap) om middels video-interviews Indische verhalen vast te leggen. Gezien het Indische verleden van mijn moeder was ik bijzonder gefascineerd en lever ik een bijdrage door de interviews toegankelijk (en doorzoekbaar) te maken door het toekennnen van trefwoorden/namen. Het voelt als een voorrecht dat ik de tijd 'mag' nemen om de interviews van a tot z te luisteren/zien en te ontsluiten.

Ik ben na het college van Nico en het inspirerende bezoek aan ImagineIC aan het broeden op een onderwerp. Ik denk aan verschillende 'dingen':

- Het Parool schreef over een te verschijnen wandelgids over de voormalige Amsterdamse bolwerken. Ik heb zelf onderzoek gedaan naar deze bolwerken en ik denk dat er zoveel meer mee te doen is dan een wandelgids.

-Ik raakte een aantal weken geleden aan de praat met de directeur van Landschapsbeheer Gelderland tijdens de openstelling van een wandelroute door het landschap (een klompenpad): hij stond open voor ideeen met betrekking tot het toepassen van oral history bij zo'n route 

-Het versterken van het saamhorigheidsgevoel in mijn eigen buurt (beter gezegd de straten gelegen aan een park, waar veel expats wonen). DST gebruiken om anonimiteit (proberen) op te heffen.

-Iets met mijn eigen familiegeschiedenis

Ik ga op zoek naar mooie voorbeelden en verder nadenken natuurlijk, volgende week meer...