Op deze weblog (hopelijk) zo min mogelijk oninteressant 'geneuzel', maar to the point: hoe sta ik tegenover Digital Story Telling en welke mogelijkheden zie ik?

Mijn verwachtingen zijn hoog gespannen. Ik ben enorm gefascineerd door het fenoneem Digital Story Telling (voortaan afgekort als DST). Sinds het voorjaar ben ik betrokken bij het project www.levendeherinneringen.nl. De stichting met de gelijknamige naam heeft subsidie gekregen van Het Gebaar (een tegemoetkoming van de overheid aan de Indische gemeenschap) om middels video-interviews Indische verhalen vast te leggen. Gezien het Indische verleden van mijn moeder was ik bijzonder gefascineerd en lever ik een bijdrage door de interviews toegankelijk (en doorzoekbaar) te maken door het toekennnen van trefwoorden/namen. Het voelt als een voorrecht dat ik de tijd 'mag' nemen om de interviews van a tot z te luisteren/zien en te ontsluiten.

Ik ben na het college van Nico en het inspirerende bezoek aan ImagineIC aan het broeden op een onderwerp. Ik denk aan verschillende 'dingen':

- Het Parool schreef over een te verschijnen wandelgids over de voormalige Amsterdamse bolwerken. Ik heb zelf onderzoek gedaan naar deze bolwerken en ik denk dat er zoveel meer mee te doen is dan een wandelgids.

-Ik raakte een aantal weken geleden aan de praat met de directeur van Landschapsbeheer Gelderland tijdens de openstelling van een wandelroute door het landschap (een klompenpad): hij stond open voor ideeen met betrekking tot het toepassen van oral history bij zo'n route 

-Het versterken van het saamhorigheidsgevoel in mijn eigen buurt (beter gezegd de straten gelegen aan een park, waar veel expats wonen). DST gebruiken om anonimiteit (proberen) op te heffen.

-Iets met mijn eigen familiegeschiedenis

Ik ga op zoek naar mooie voorbeelden en verder nadenken natuurlijk, volgende week meer...