Ik vond het project, geiniteerd door Herman de Boer van het Museum van Volkenkunde te Leiden, bijzonder inspirerend. Tijdens het gastcollege DST vertelde hij erover.

De achterliggende gedachte van zijn project is het idee dat grootouders beter geinterviewd kunnen worden door kleinkinderen dan door hun eigen kinderen. De gesprekken zijn opener, directer en minder beladen door ouder-kind-emoties. Voor zijn project heeft hij een soort tent gebouwd met een tafel, een videoscherm en een scan waarmee foto's op het scherm kunnen worden geprojecteerd. De getoonde films, foto's zijn een aanknopingspunt voor vragen en verhalen: zodoende krijg je een zeer interessant gesprek. De doelgroep bij  Volkenkunde zijn mensen met een Indisch verleden: de getoonde beelden geven een overzicht van de Indische geschiedenis.

Enigszins teleurgesteld was ik toen ik na afloop hoorde dat Herman hetzelfde verhaal een paar jaar geleden ook heeft verteld. Bij mij kwam gelijk de vraag: hoe levensvatbaar is dit project?

De interviews zijn voor Volkenkunde thans grotendeels uitsluitend bestemd voor de geinterviewde mensen: zij krijgen een DVD mee naar huis met het interview. Slechts incidenteel worden fragmenten gebruikt voor tentoonstellingen.

Ikzelf zou de interviews samenbrengen in een database en ontsluiten met trefwoorden (om het belang te vergroten voor eventuele subsidiegevers/instellingen). De database zou dan raadpleegbaar kunnen zijn via internet (maar dan wel met een registratieformulier om privacy/voorwaarden te waarborgen, net als het KITLV doet met de Indische interviews).

Ik was bijzonder geinteresseerd in de instellingen die mogelijk interesse hadden voor 'Herman's tent': het lijkt me zeer uitdagend om zo'n project ergens anders van de grond te krijgen, dus wie weet, ga ik daar nog achteraan...

Het project sprak mij bijzonder aan omdat ik vantevoren als DST-project zat te denken aan een format voor het vergemakkelijken van het interviewen van familieleden. Ikzelf zou ook nog zoveel willen weten (voor het te laat is...)  maar ik vind het lastig hoe je dit zou moeten aanpakken (misschien juist door de geringe afstand).

Ons groepje (Welmer, Annet en ik) gaan als DST-project het idee van Annet uitwerken: een platform voor stage-ervaringen op het intranet van de Reinwardt-academie. We willen dan wel dat het verslag doen een verplicht onderdeel wordt van de afronding van de stage.

Aangezien dit project functioneel is en gericht hebben we met dit initiatief veel kans van slagen. De doelgroep: studenten die stage moeten lopen, is gemakkelijk te bereiken.

We vonden dit het grootste probleem bij DST-projecten: wie is nu werkelijk geinteresseerd in die verhalen. Bij zo'n stage-platform hebben we dat probleem in ieder geval niet.