DST 11-1-2008

Het gesprek met Nico gister over ons project over stageverslagen van studenten van de Reinwardt heeft mij toch wel verrast. De kritiek was dat dit project te weinig persoonlijk was en te veel ‘praktisch’. Maar hoe zit het dan met die audiotours van Antenna Audio? Eerlijk gezegd vind ik dat nog minder Digital Story Telling. Ja, er worden met die audiotours verhalen over objecten verteld (en soms inderdaad door persoonlijkheden met een persoonlijke visie).

Dat project bij de Reinwardt is juist erg persoonlijk: het idee was niet wat vind je van pietje of keesje. Nee, wat waren je verwachtingen, persoonlijke ervaringen, wil je dit in de toekomst ook, etc. Dit lijkt me een stuk ‘persoonlijker’ dan een verhaal van Jeroen Krabbé die uitgebreid is ingelicht met kunsthistorische info. Of  is dan zeer DST het verhaal van Brigitte Kaandorp? Sorry hoor maar dat ‘geneuzel’ zit ik niet op te wachten…

In ieder geval: wij hebben besloten om ons project niet af te ronden door tijdgebrek en daar ben ik het volkomen mee eens.

Ik ga broeden op een ander project en daar heb ik erg veel zin in. Ik denk aan een soort format dat je kunt gebruiken voor het interviewen van ouders/grootouders. Uitdenken hoe doe je dat aangezien dit zo lastig kan zijn door de geringe afstand. Of het interviewen van mensen op afstand. Ik heb zelf een tante in Nieuw Zeeland die ik dolgraag wil interviewen omdat zij me als enige kan vertellen over het Indische verleden van mijn familie (aangezien mijn moeder niet meer leeft).

Ook zit ik te denken aan mijn eigen buurt in Amsterdam: Sarphatipark. Hoe kan je meer saamhorigheid creëren? Ik dacht er aan om de geschiedenis van een straat en de huizen en hun bewoners uit te zoeken. Wanneer mensen meer weten over hun buurt en de mensen van vroeger zijn ze wellicht ook meer geïnteresseerd in mensen die er nu wonen: je deelt de geschiedenis.

We gaan verder denken….